Mijn dochter werd een engel

“In 2011 werd onze dochter geboren, de kers op de taart. Een prachtig meisje. Mijn gezin was compleet met 4 kinderen. 5 Maanden na haar geboorte belandde ik in het ziekenhuis met haar, iets in haar bloed. Na een week was ze weer de oude middels antibiotica.

2 Weken later waren we er weer, nu zat er duidelijk een bacterie in haar bloed. Een weekje hebben we samen weer in dezelfde box doorgebracht met tussendoor nog een bruiloft van mijn beste vriendinnetje.

Naar huis mochten we met het vooruitzicht dat we 6 weken na ontslag twee keer per week kwamen bloedprikken. Een rij aan consulten in het Erasmus MC volgde. In november waren de waarden van haar witte bloedcellen op niveau, ze sloten het dossier maar als er maar iets was, moest ik direct bellen!

Eind februari 2012 sloeg de griep toe, allen geveld. Ook het kleine meisje. Na een week ging het met mij niet beter en met mijn meisje zeker niet. Na een consult bij de huisarts werd ze met ambulance en gillende sirenes afgevoerd.

Het was vrijdag, einde middag. Die zondagavond besloot de dienstdoende arts dat zij aan haar plafond zat en wij over zouden gaan naar het Sophia in Rotterdam. Een rit met gillende sirenes, bruggen die niet open mochten en langs een file scheurend.

Een ruim anderhalve week durend verblijf in het Sophia en Ronald McDonaldhuis met enkele dagen medium care en een week IC. Zenuwslopend (3 longontstekingen gehad die tijd), hartbrekend, een tijd van intens verdriet en van sterk zijn.

Op 21 maart 2012 is mijn dochter een engel geworden. God, wat een verdriet, onmetelijk.

Immens verdriet, ook voor mijn 3 jongens. Hulp in de vorm van rouwtherapie heb ik kort na haar overlijden gezocht. In iedere vezel van mijn lijf voelde ik dat ik deze grote kar vol verdriet niet zelf kon trekken.

Met de jongens zou het goed komen, mits de ouders op het spoor bleven. EFT hebben we aangetipt, EMDR heb ik gedaan, noem het op. Veel inzichten heeft het mij heeft gebracht.

Zoveel inzichten dat ik besloten had, na een maanden durende zoektocht, om iets zinnigs te willen gaan doen met mijn leven. Ik had het gevoel echt iets te moeten gaan bijdragen aan de maatschappij.

In januari 2015 ben ik de opleiding tot mediator gaan volgen en kort daarna de specialisatie familie-mediator. Tijdens die opleiding kwam ik er achter dat ik ook een mens was in plaats van alleen moeder en echtgenoot. Gek en mooi tegelijk.

Nu, anno 2017, ben ik zelf gescheiden, nog steeds moeder van 4 kinderen en familie-mediator met een specialisatie: echtscheiding na het overlijden van je kind.

Volgens de statistieken redt 70% van de echtparen het niet als ze een kind verliezen. Ze zijn elkaar ergens kwijtgeraakt. Het verlies van hun kind en ook nog hun huwelijk. In hun scheidingsproces wil ik hen graag ondersteunen. Met herkenning en erkenning.”

Gastblog van Tessa Engler. Kijk voor meer info op www.dedutchmediators.nl

Foto komt uit de collectie van Miek Koopmans.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

10 Reacties

  1. Nou moe… Men zegt wel eens “gezondheid is de grootste schat” en dat blijkt uiteindelijk een waarheid als een koe. Een kind verliezen is het allerergste wat je kan overkomen. Ik heb drie volwassen zoons, in goede gezondheid, maar ik weet niet hoe ik zou reageren moest ik een verliezen. Hoe dat op mijn huwelijk zou wegen… Ik bewonder de kracht waarmee jij dat hebt opgevangen. Natuurlijk, je houdt nog 3 kinderen over, maar toch…het BLIJFT een verlies. Het doet me denken aan Kristien Hemmerechts, zij verloor twee jonge kinderen. Soms denk ik wel eens, vrouwen zijn oneindig sterker dan mannen…
    Met sympathieke groet,
    Walter.

    Laat een reactie achter
    • dank je Walter! Gelukkig heb ik nooit gehoord, jij nu voor het eerst, ‘je hebt toch nog 3 kinderen. Het klinkt alsof er wel eentje gemist kan worden. Afscheid moeten nemen van je kind, hoeveel je er ook hebt, is het pijnlijkste wat ik heb meegemaakt. Een immmense en diepe pijn met veel verdriet. En dat verdriet is er nog, alleen is het zachter geworden, de ‘rauwheid’ is eraf. Toen is ook de specialisatie ‘ontsproten’. Compassie, herkenning en erkenning voor anderen die ook een kind hebben verloren. Ik ben er sterker uit gekomen, zachter, milder met zoveel meer inzichten die mij rijker hebben gemaakt.
      Dank je, nogmaals, voor je warme woorden!

      Warme groet, Tessa

      Laat een reactie achter
    • dank je Walter! Gelukkig heb ik nooit gehoord, jij nu voor het eerst, ‘je hebt toch nog 3 kinderen. Het klinkt alsof er wel eentje gemist kan worden. Afscheid moeten nemen van je kind, hoeveel je er ook hebt, is het pijnlijkste wat ik heb meegemaakt. Een immmense en diepe pijn met veel verdriet. En dat verdriet is er nog, alleen is het zachter geworden, de ‘rauwheid’ is eraf. Toen is ook de specialisatie ‘ontsproten’. Compassie, herkenning en erkenning voor anderen die ook een kind hebben verloren. Ik ben er sterker uit gekomen, zachter, milder met zoveel meer inzichten die mij rijker hebben gemaakt.
      Dank je, nogmaals, voor je warme woorden!

      Warme groet, Tessa

      Laat een reactie achter
  2. Inderdaad het ergste wat je kan overkomen. Daar gelukkig( voor mij) geen ervaring mee. Wel de herkenning van het uit elkaar groeien of hoe je het ook noemen wilt. Een beperking in het gezin, het verschil hoe we daar mee omgingen, heeft uiteindelijk mede geleid tot een scheiding. We vonden elkaar niet, en ik weet dat ik ( wij) de enige niet zijn.
    Goed dat je het ( deels) hebt kunnen buigen. Het verdriet slijt, maar verdwijnt niet. Heel veel sucses met je job!
    Gr Wilhelmina

    Laat een reactie achter
    • Dank je Wilhelmina! Je hebt ervaring met scheiden en het het uitelkaar groeien, herkenning. Als je van gedachten wilt wisselen ben je welkom!

      Lieve groet, Tessa

      Laat een reactie achter
  3. Ik denk dat er voor ouders niets erger is, dan een kind verliezen. Ik zag het bij mijn zus, die haar zoon verloor..ze was weduwe, ook nog.

    Jammer dat jullie huwelijk het niet heeft gered.
    Wat knap van jou, anderen helpen. Jij die zo goed weet, wat je voelt.
    Succes met je baan, en geluk met je kinderen.

    Laat een reactie achter
  4. Wat een heftig verhaal. Veel sterkte.
    Ik ben ervan overtuigd dat je een hele goed mediator bent. Je kunt heel veel mensen helpen met jouw ervaring.

    Laat een reactie achter
  5. Tessa, wat een verdriet, maar mooi dat jij nu familie-mediator bent geworden en op deze manier heel veel mensen ook vanuit jouw ervaring verder kan helpen.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *