De verborgen wereld van het zorg mijden

Zouden ze het werkelijk niet weten, of willen ze het niet weten, de politici en beleidsmakers? Of zijn ze zó ontzettend gevoelloos dat het ze niet interesseert? Ik heb het over het onderwerp zorg mijden. Zelf heb ik er ook mee te maken.

Ik geef een korte inleiding vooraf, zodat u als lezer zich kan inleven waarom dat zo is gekomen.

Met mijn drie puberkinderen heb ik een lange weg bewandeld. In 2009 ben ik gescheiden. In mijn gezin speelde narcisme en autisme. Mijn middelste kind kreeg na een zeer lange periode de diagnose PddNos, daar heb ik na de scheiding ongeveer 5 jaar voor moeten ‘vechten’.

Net na die scheiding riep ik de hulp in van diverse instanties, waaronder Jeugdzorg. Alleen, de begeleiding liet het ernstig afweten. Men was enkel gericht op de problematische scheiding die gaande was. Die was juist ontstaan door de problemen die ik aangaf, maar een moeder werd niet gehoord.

Ons gezin werd meegezogen in een hoog-conflictscheiding, zonder oog voor de oorzaken. Het escaleerde en er ontstond een meervoudige problematiek.

Na lange wegen van instanties, hulpverleners, mediators, advocaten en rechters, blijkt een welwillende ouder plus kinderen met de rug tegen de muur te kunnen worden gezet.

Blijken kinderrechten in Nederland met voeten getreden te worden. En wel door degene die kinderen zouden moeten helpen in een machteloze, dramatische situatie.

Het verlies van de laatste van zes rechtszaken was voor mij een omslagpunt. Ook al zou ik in armoede verder moeten leven, ik wilde nooit meer een rechtszaal in. Alle zaken draaiden om alimentatieonrechten. Eén draaide om gezag.

Feitelijk draaide alles om gebroken trots en haat. Dit strijdtoneel, deze maskerade, dit ongelooflijk groot theater met dramatische tragische gevolgen, werd in stand gehouden door het familierecht. Gevoed door hulpverleners met gebrek aan inzicht. Deze kwelling wilde ik mijn kinderen niet meer aandoen.

De bekende helicopterview, en het emotioneel loskoppelen van de eigen situatie, heeft ervoor gezorgd dat ik me kon losmaken van waar ik door de duivel en zijn kornuiten in mee was gezogen.

Kornuiten is een woord voor mensen werkend in het familierecht en de geestelijke gezondheidszorg én de politici die zich voor het karretje laten spannen van ‘de wolf in schaapskleren’.

Tijdens de rechtszaken begon ik dit negatieve pad al om te buigen in een positieve kracht. Door me met de onderwerpen autisme, narcisme, vechtscheiden en alimentatieonrechten bezig te houden.

Door tevens het verband tussen persoonlijkheidsproblematieken en hoog-conflictscheidingen te leggen, bracht dit mij een nieuwe richting in het leven.

De verdieping, het onderzoek, de politieke en beleidsmatige contacten, maar uiteraard ook de contacten met andere survivors en lotgenoten. Zowel mannen als vrouwen.

Deze contacten ontstonden door het oprichten van een landelijke werkgroep vechtscheiden/alimentatieonrechten en door enkele geheime social mediagroepen te volgen, waarbij mensen steun bij elkaar zoeken bij emotioneel en psychisch geweld.

Het was voor mij belangrijk te weten wat er in deze doelgroepen leefde aan gedachten en gevoelens. Doordat ik het als ervaringsdeskundige beleefd heb, sta je heel dichtbij.

Verder ben ik contacten gaan leggen met mediators, advocaten, rechters, psychologen, gedragswetenschappers, politici en instanties als Villa Pinedo en de Kinderombudsman. Tegenwoordig bezoek ik symposia en conferenties en draag als evaringsdeskundig werker bij aan kennis en inzicht op dit gebied.

Over de gebrekkige professionaliteit was ik in de beginperiode nog veel verdrietiger dan over de complexe scheiding zelf.

Het niet willen luisteren, en het belanden van ons gezin in armoede. Nog niet eens veroorzaakt door mijzelf.

Ik wil een uitspraak van mijn tienerdochter van 18 jaar aanhalen, die eigenlijk alles beschrijft:

‘Ik ga geen enkel therapeutisch gesprek meer aan over onze brusjesproblemen, hulpverlening heeft het er slechter in plaats van beter op gemaakt. We weten zelf beter hoe het zit dan al die professionals samen. In het verleden had een helpende hand op het juiste moment fijn geweest, maar toen was men er niet’.

Dat is waar ik naartoe wil met mijn verhaal. Door alle rechtszaken, het verlies van de laatste zaak waarin alle achterstallige kinderalimentatie werd kwijtgescholden voor mijn ex-partner, kwam ik in zwaar weer terecht. Moest ik mijn bezittingen verkopen. Er was geen enkel zicht meer op kinderalimentatie.

En ineens waren daar ook de zorgen om de zorg. Een negatieve spiraal, ontstaan door het ontbreken van adequate hulp. Geen goede zorg, en die zorg werd voor mij ook nog eens onbetaalbaar.

De zorgverzekering werd problematisch. Met alle ups en downs kreeg ik die wel glad met de basispremie, maar de eigen bijdrage was echt niet meer te betalen.

Dus werd het bezuinigen. De tandarts werd afgeschaft, want die rekeningen kon ik onmogelijk voldoen. Mijn regelmatig terugkerende nek- en rugklachten werden normaliter door fysiotherapie behandeld. Een aantal behandelingen per jaar had ik daarvoor nodig, maar op dit moment laat ik deze achterwege.

Alles wat ik feitelijk nodig heb laat ik achterwege.

Ik betaal mijn basispremie. Ontvang wat medicijnen voor mijn huidallergie. Maar dat is het. Wat ik juist nodig heb, ontvang ik niet. Ik heb een bril nodig voor dichtbij en veraf. Maar nee, ik tob wel met een bril van de Hema verder.

Duur betalen en eigenlijk niets ontvangen omdat eerst je eigen bijdrage besteedt moet zijn.

Een alleenstaande moeder met een bijstandsuitkering die gebruik moet maken van de voedselbank heeft geen geld voor medische zaken.

Vandaag had ik aan tafel een gesprek met mijn oudste puber van 18 jaar. Zij volgt een studie in Rotterdam aan het HBO. Ook zij kan door vele kosten haar zaken niet meer betalen. Natuurlijk zijn wij ouders daarvoor verantwoordelijk, maar na een complexe scheiding is er niets meer.

Dus waar bezuinigt ze op met haar studiebeurs? Op de tandarts en de oogarts. ‘Maar mam, ik niet alleen hoor! Er zijn veel medestudenten die hun eigen bijdrage niet kunnen betalen en laten als eerste de tandarts zitten.’

Soms op deze lange weg, heb ik weleens gewenst dat één van onze politici een paar maandjes had kunnen voelen wat ik en mijn kinderen voelen: Het ontberen van goede zorg, het missen van betaalbare zorg. En met al deze bijna ondraagbare problemen proberen we onze positiviteit te behouden.

Gelukkig ben ik positief ingesteld en heb ik een portie humor meegekregen en ook doorgegeven aan mijn kinderen. Ik ben een ‘powerwoman’ die in 2015 hard heeft gewerkt en die 2016 tot een succesvol jaar zal gaan maken.

Innerlijke kracht en eigen regie zorgen ervoor dat alle problemen overwonnen worden. Nu steun ik anderen die dit stuk nog lopen moeten.

Toch wil ik onze overheid de boodschap meegeven om te investeren in de burgers. Op gebied van zorg, onderwijs en inkomen. Het betaald zich terug.

Zoals het nu gaat, komt er uiteindelijk een peperdure rekening. Als je een klein beetje intelligentie en sociaal inzicht hebt, weet je dat. Zorg vermijden wordt uiteindelijk duur betaald.

Een anonieme moeder.

Foto komt uit de collectie van Jet Rood.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

8 Reacties

  1. De zorg en dat hele hulpstelsel aan gezinnen deugd voor geen meter. Daar wordt vaak veel meer leed veroorzaakt. Hoe kunnen we dit gaan verbeteren ? We zijn zo toe aan grote veranderingen.

    Laat een reactie achter
  2. Allereerst wil ik mijn bewondering uitspreken voor het doorzettingsvermogen van deze vrouw, zij verwoordt wat velen,en niet te vergeten de kinderen, moeten doormaken. Wat is het systeem ziek en hier geldt duidelijk ook weer dat de beste stuurlui aan wal staan. Het erge van alles is dat lieden die geen weet van dit alles hebben en zich er zelfs niet in verdiepen de regels bepalen, ik hoop dat voor alle mensen
    die tegen dit soort zaken aanlopen er licht is aan het eind van de tunnel

    Laat een reactie achter
  3. Hallo.Denk dat de dames en heren die hiervoor zouden moeten staan,heel goed weten wat er allemaal speelt. Ook zei zien en horen deze verhalen,en het veelvuldige er van zou ze toch op zijn minst aan het denken moeten zetten!Geld ten binnen gunsten is het enige dat telt blijkbaar. Ik gun hen op mijn beurt minimaal een jaar te leven zoals u en zovele dat jaar in jaar uit moeten doen. Liefst dan ook met alle gebreken die je maar tegen kunt komen. Kapotte wasmachine, tandproblemen oogproblemen enz enz. Dan ook niet steunen in welke vorm dan ook. Ben niet hardvochtig,van nature,maar nu regelmatig de neiging de oogkleppen en oordoppen van hun gezicht te meppen. Begrip krijg je nog wel zo nu en dan en de woorden”ik kan het me voorstellen”! En niet te vergeten de excuses voor het gelede ongemak,als je veel te lang op iets moet wachten en je kosten ondertussen gewoon doorgaan! Mijn zolder ligt daar onderhand wel vol genoeg mee,en de uwen ook hoogst waarschijnlijk! Tijd om de boel eens te ruimen! Nu! Sterkte

    Laat een reactie achter
  4. De jeugdzorg, de vechtscheidingen, ook die van 25 jaar geleden, hoe wat waar wie gaat het allemaal oplossen! We hebben het er over, onrecht, amateurs, instellingen die vinden dat ze het goed doen! Varianten zijn er volop problemen ontelbaar oplossingen vinden plaats door geluk of door mensen die onzichtbaar zijn en doen wat ze moeten doen.
    Ik ben somber, politiek is een spelletje, dat was het al bij de geboorte, organisaties zijn er om geld te verdienen, de kinderen krijgen de rekening.
    De rijken der aarde hebben het spel in handen en wij …het volk….lopen als schaapjes achter onze onzichtbare herder aan! Vandaag roept hij linksaf en morgen moeten wij rechtsaf. Vandaag de gulden en morgen de euro. vandaag centralisatie morgen decentralisatie, vandaag strippenkaart morgen digid code.
    ik wens een ieder sterkte met het oplossen van zijn of haar probleem en hoop dat een ieder hulp krijgt uit een betoverende hoek.

    Laat een reactie achter
  5. Dit lijkt mijn leven wel van de afgelopen 6 jaar!!! Kan deze vrouw alstublieft met mij in contact komen??? Coxie mooyer op facebook

    Laat een reactie achter
  6. En iedereen blijft zorg leveren voor een goed salaris.
    Wie helpt wie.

    Laat een reactie achter
  7. Herkenbaar verhaal. Hulp vinden kan het beste bij hen die dat willen en kunnen geven. Jeugdzorg verleent geen hulp. Daarom ben je het beste af bij lotgenoten, die je tips kunnen geven of organisaties en mensen die -wel- kunnen verbinden.

    Een scheiding met “zorgenkindjes” is pijnlijk, verdrietig omdat je verwachtingen niet uitgekomen zijn. Therapie kan helpen, maar dan moet je wel een goede tegenkomen.

    Mijn tips: mama vita, vraag iedereen om je heen om hulp. Dat maakt je rijker, omdat iedereen -althans degenen met een goed hart- graag geven en delen.

    Schrijf een brief aan minister Van Rijn. Gewoon doen, recht uit je hart. Ook al denk je, het helpt niet. Als jij het doet, doe ik het ook. En als jij dit leest, hoop ik dat jij die brief ook wilt schrijven. Ergens moet het beginnen. Dan maar eerst bij jezelf.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *