De herinneringen van mijn oom

Mijn vader komt uit een grote familie. Hij heeft twaalf broers en zussen. Met een van zijn broers, Oom Udo, heb ik via Facebook een hecht contact. Al chattend kwam het gesprek op de oorlog. De oorlog die zoveel levens heeft verwoest, zoveel ellende heeft veroorzaakt. Eens komt de dag dat de laatste overlevenden hier niet meer over kunnen vertellen. Omdat ik vind dat de herinneringen aan de oorlog nooit vergeten mogen worden vroeg ik naar die van hem…

Negentien juni 1945 was de derde dinsdag van de maand. Op die dag ben ik geboren, mijn sterrenbeeld is Tweeling. Ik ben nu negenenzestig jaar. Wat ik van die bewuste dag weet, heb ik van horen zeggen.

Het was een bijzonder dag omdat de vrede was uitgebroken en de hemel vol was van engelen. Engelen die als brullende straaljagers en vliegtuigen de hemel vulden, en richting oosten vlogen om het gevaar dat dreigde vanuit Rusland, tegen te houden. Het was ook een warme dag, zevenentwintig graden, een heerlijke temperatuur om geboren te worden.

De oorlog zorgde dat er van veel weinig was. Mijn ouders, jouw opa en oma, deden al wat mogelijk was om van het weinige dat ze hadden, zoveel mogelijk te krijgen. Mijn vader deed dat door, voor- en na zijn werk als glasblazer, een stuk land te verbouwen. Mijn moeder ging de boer op met allerlei handel en distributiebonnen die ze ruilde tegen goederen. Die goederen ruilde zij weer tegen al het benodigde voor haar gezin en familie. Het handelen noemt men in de veenkoloniën pangelen.

Ook werden er varkens geslacht die opengevouwen tegen een ladder werden opgetrokken. Alles wat er in het beest zat werd gebruikt, zoals het bloed voor de bloedworst, de darmen om gevuld te worden met worstvlees en de varkensblaas, die was voor de kleintjes. Die werd opgeblazen en daar konden de kinderen dan mee spelen.

Ik groeide op in een prettige omgeving met een paar grote broers en een zus in een soort welvarende armoede. Ik bedoel daarmee dat hoewel er weinig nieuwe kleding te koop was mensen heel vindingrijk waren. Zo werd er veel gemaakt van woldraad dat uit oude vergeelde borstrokken werd getrokken.
Ook onderbroekjes en hemdjes werden er van gemaakt, en niet te vergeten truitjes. Ik vond dat vreselijk, het jeukte en kriebelde over mijn hele lijf, mijn lichaam zag er bij het naar bed gaan uit of het in een oven had gelegen.

Ik mocht niet met kinderpistooltjes spelen. Kreeg ik er een van mijn ooms, dan werd het afgenomen en doormidden gebroken door mijn vader. Speelgoed maakte ik zelf. Zo knutselde ik van ijzerdraad en hout bewegende figuren op wieltjes.

Een andere herinnering is dat ik op jonge leeftijd, ik was nogal nieuwsgierig en avontuurlijk ingesteld, iets verschrikkelijk doms en gevaarlijks deed. In onze schuur stond op een werkbank een petroleumklip (kan). Ik ben toen op een houten kruk geklommen en heb uit die kan gedronken. Iemand, wie weet ik niet meer, heeft het opgemerkt en alarm geslagen. Ik werd op het gras gelegd en daarna was ik er niet meer. Ik weet dat mijn maag is leeggepompt. De gevolgen van deze gebeurtenis hebben langdurig effect gehad op mijn gezondheid. Ik heb tot aan mijn dertiende meerdere malen in kritieke toestand in het ziekenhuis gelegen.

Bij het ouder worden hebben de verhalen over de oorlog en nazi verschrikkingen mij zover beïnvloed, dat ik mij niet bij politieke bewegingen en groepen kan en wil aansluiten. Ik heb onbewust een grote mate van wantrouwen tegen alle massabewegingen. Zelfs een bezoek aan een voetbalstadion of groot evenement staat mij tegen.

Nee, eigenlijk ben ik een solitair persoon die weinig verwacht van welke groepering dan ook. In mijn optiek wil elke groepering dat jij je richt naar de leider en dat elke ander een tegenstander is of inferieur aan de mens of groep. Deze houding heb ik tot op de dag van vandaag. Ook de behoefte om extra voorraad in te kopen voor het geval er weer zoiets als een oorlog uitbreekt, kan ik maar met moeite onderdrukken.En toch, ja ongelooflijk, ben ik bij alles wat er in mijn leven is gebeurt en gaat gebeuren ongelooflijk optimistisch.

Mijn oom Udo zit vol verhalen, wie weet komt er nog meer…

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

7 Reacties

  1. Oom Udo heeft dus een rugzakje mee en wel die van heel kort na de Oorlog ,en ik herken dat alles ben zelf van 18 Jan 1946.
    Haha wat betreft die wollen borstrokken (onder goed) inderdaad dat jeukte verschrikkelijk ,maar was wel warm.

    Laat een reactie achter
  2. Mary, mooi verhaal. Ik kan je oom Udo ook beter inschatten. Hij heeft gelijk. Ook ik ga ervanuit dat als iemand een hoog ambt ambieert, dat je er dan een vraagteken bij moet zetten

    Laat een reactie achter
  3. Het leven is ons gegeven als avontuur, de een moet gelijk terug
    en de ander mag zo lang mogelijk wegblijven.
    Ik kom uit een gezin met totaal 13 kinderen, ook in een groot warm gezin,
    zijn er kinderen die het koud hadden
    Mijn zelfstandigheid die is jong is begonnen.veel meegemaakt,gedaan en gezien,
    waarvan het meest niets eens bekend is bij familie thuis.
    Mijn leven verloopt als een groot avonturenboek waarvan ik nu bezig ben met de luxe band.
    Wiet weet doe ik bij Mary een verslagje er van.

    Laat een reactie achter
  4. Ik ben bijna klaar met het vervolg van paar episode’s,moet nog schiften welke wel en niet verteld moet worden…Sommige gebeurtenissen zijn zo onwaarschijnlijk voor fam…en lezers, dat ik ze bij mij zelf moet houden en hier weg laat..Het begint v.a.mijn 13e jaar als een Remi……..

    Laat een reactie achter
  5. Mooi verhaal, uit oorlogstijd.Mijn oudste zusje ,Jan. 1944 geboren in de oorlog op de boerderij van oma en opa.Die verhalen heb ik vaak gehoord.Er waren mensen die bij hun boerderij melk en boter kwamen ruilen voor bonnen.Maar vlak voor de bevrijding werd de boerderij gebombadeerd door Amerikanen.Ze dachten dat Duitse soldaten in de stal zaten,wat niet zo was.Mijn vader en moeder met baby (zusje) in armen gevlucht omdat boerderij in brand stond.Kogels vlogen om hun hoofd en als ze geraakt waren, had ik hier niet gezeten.Maar wat erg dat je van die petroleum hebt gedronken, dat heeft je leven ook danig op zijn kop gezet.Het is een duidelijk verhaal met veel herinneringen.Echt mooi geschreven !

    Laat een reactie achter
  6. Fijn, iemand die zo kan vertellen over lang geleden.
    Mooi vind ik zijn solitair zijn. Spreekt me erg aan.
    De welvarende armoede…ook zoiets …..
    Mooi Mary….bedank Oom.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *