De Dokanman en zijn passies

Dag André, jij bent een van de mensen die foto’s levert voor mijn site. Ik ben wel benieuwd naar jouw passies…

In het dagelijks leven ben ik database administrator bij een goed doel. Ik werk daar 32 uur per week. Dat houdt dus in dat ik woensdag lekker aan de gang ga met fotografie en webdesign. Daarnaast ben ik ongeveer 2 avonden actief bezig met karate. Ik heb een eigen karateschool in Zeist. De naam van deze school is Dokan en dat betekent: Er is altijd wat te leren, je begint steeds opnieuw, de weg is rond.

Dokan is eigenlijk een grote vriendengroep die het goed met elkaar heeft, met als basis heerlijk hard trainen. Inmiddels doe ik 35 jaar aan karate en het lukt mij goed de passie hiervoor over te brengen op mijn leerlingen. We behoren tot de beste 5 scholen van Nederland. Wij doen dan wel niet mee aan wedstrijden, maar mijn leerlingen presteren zeer goed op zwarte band examens.

Hoe lang fotografeer jij al en heb jij een eigen herkenbare stijl?

Eigenlijk was ik al sinds mijn jeugd erg geïnteresseerd in fotografie. Het was geloof ik in 1962 toen ik mijn eerste foto maakte, in Italië aan het Gardameer. Het fototoestel, een Agfa c1930 (Boxje) was voor mij een toverdoos. Je maakt een opname en na de vakantie zag je het resultaat op papier. Ik vond het echt een wonder.

Mijn echte passie voor fotografie begon in de beginjaren tachtig. Ik raakte door de schoonheid van de oude binnenstad van Utrecht, waar ik ben geboren, geïnspireerd. Voor mij was dit de aanleiding die op foto’s te zetten. Met mijn Petri GX 1 spiegelreflexcamera, een half automaat, fotografeerde ik regelmatig in Utrecht.

Later heb ik een Ricoh KR-5 Super II spiegelreflexcamera gekocht waarmee ik tot aan het digitale tijdperk met veel plezier en grote tevredenheid heb gefotografeerd. De zondagochtenden vond ik toen de beste momenten om te fotograferen, er was vrijwel geen verkeer en er waren geen mensen.

Tegenwoordig ben ik juist wel geïnteresseerd in de mens. En dan het liefst hoe ze zich op straat bewegen en gedragen. Eigenlijk kan ik wel zeggen dat de mensen die voor mijn lens komen, mij energie geven. Mijn foto’s wil ik op een stijlvolle manier maken en daarmee wil ik laten zien hoe de mensen zijn.

Mijn passie loopt als een rode draad door mijn beeldmateriaal. Respect voor de mens en voor haar of zijn omgeving is voor mij een belangrijke factor. Daarom maak ik graag gebruik van natuurlijk daglicht. Ik heb ook oog voor details en voor de omgeving. In de afgelopen jaren heb ik ook wat foto’s verkocht. Van die opbrengsten heb ik vorige jaar een nieuwe Canon (70D spiegelreflexcamera) gekocht.

Door wie word jij geïnspireerd?

Ik laat mij inspireren door beroemde fotografen zoals Anton Corbijn, Kees Scherer en Carel Blazer. Ik heb ook veel contact met collega amateurfotografen. We gaan regelmatig met een groepje op pad om foto’s te maken. We beoordelen elkaars foto’s en geven tips om de kwaliteit te verbeteren.

Ik ben straatfotograaf en houd van natuurlijk licht. Ik ben nu vooral bezig om de techniek die ik beheers te uiten in creativiteit. Dit houdt onder meer in dat ik ook foto’s maak van details, bijvoorbeeld fietsbellen of deurknoppen. Uiteraard is het ook heel leuk om beoefenaren van het karate op de plaat te zetten. Vooral als ze bezig zijn met deze prachtige kunst.

Bij dit blog staat jouw favoriete foto. Wil je daar iets over vertellen?

Een foto moet een verhaal vertellen. De kijker kan er dan van alles bij fantaseren. Vorig jaar maakte ik een serie foto’s tijdens een verschrikkelijke harde regenbui. Ik stond toen te schuilen onder de Domtoren in Utrecht. Toen heb ik mijn favoriete foto gemaakt, de foto staat bij dit interview. Een vrouw die de regen over zich liet gaan. Deed geen enkele moeite om te schuilen of hard weg te rennen. Het is bijna Zen. Gewoon alles over je heen laten gaan, jezelf zijn en er van genieten.

Blijft fotograferen een hobby of wil je daar meer mee doen?

Fotografie is een belangrijk deel van mijn leven geworden. Ik zou er heel graag meer tijd aan willen besteden, mij willen ontwikkelen als semi-professional. Ik zie, ondanks mij leeftijd (59), nog wel een toekomst waarmee ik met fotografie geld ga verdienen. Het is leuk om te werken aan deze carrière switch.

Bedankt André Brockbernd voor dit leuke gesprek!

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

3 Reacties

  1. Hoi Mary,

    Dank je wel.

    Ik vind het ook een eer dat ik aan jou foto”s kan leveren aan jouw mooie en soms wakker schuddende blog. Groet André

    Laat een reactie achter
  2. Lijkt me heerlijk, gewoon de naam al “straatfotograaf” nog nooit gehoord maar is het leven van alledag toch vast leggen en het dan als foto loslaten op de wereld. Het wordt dan ook niet voor niets een kunst genoemd fotograferen en dit komt in de favoriete foto van de fotograaf heel goed tot zijn recht…een rustgevende foto vind ik het zelf.
    Karate een sierlijke gevechtskunst , niet alleen effectief maar ook mooi om zien.
    Heel interessant om te lezen, fotograferen en karate, beiden brengen ze rust!!!

    Laat een reactie achter
  3. Mooi,fotografie zit best veel in.De foto hierboven vind ik prachtig omdat ik ook denk zoals je soms in de regen loopt en laat maar over je heengaan.Een mooi moment,mijn nichtje heeft voor een deel haar beroep gemaakt van fotografie (vooral van dieren) en dat is leuk werk.Karate is iets heel anders en toch wel mooi beiden te doen.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *