De dag waarop ik moest kiezen tussen mijn zoon en dochter

Mijn zoon en dochter zijn altijd best friends geweest. Ook nadat zij ging trouwen en twee meisjes kreeg. Die twee wisten niet beter of hun oom hoorde erbij.

Hij maakte grapjes, tekende en knutselde met ze. Hijzelf had geen kinderen. Die wilde hij niet. Maar hij was dol op zijn nichtjes.

De zwagers konden goed met elkaar overweg, meer was het niet.

Maar mijn schoonzoon respecteerde de vriendschap tussen zijn vrouw en zwager en had zelf ook lol om hoe zijn dochters hun oom adoreerden.

Op een avond belde mijn dochter mij op en viel meteen met de deur in huis: “Ma, de meisjes zeggen dat oom niet van ze af kan blijven. Hij betast ze steeds op plekken waar grote mensen niet aan mogen zitten.”

Ik wist een ding meteen heel zeker: alles wordt vanaf dit moment voor altijd anders dan het was. Het zal nooit meer hetzelfde zijn.

Ik ging meteen naar mijn dochter toe en kon de troostende oma zijn. Mijn dochter huilde alsof er iemand was gestorven. Zo beschreef ze het ook: “Ik ben mijn broer kwijt. Voor altijd.”

Ook voelde ze zich schuldig omdat ze haar kinderen niet had beschermd. Ik liet haar huilen en nam de meisjes mee naar de dierentuin. Dat was mijn keuze: eerst de kinderen daarna ik.

Want ik wist dat mijn rouw ook nog zou komen. Eigenlijk had ik ergens ook wel medelijden met mijn zoon. Want ik wist dat hij zich heel erg schaamde. En dat hij ook wel besefte dat door zijn eigen toedoen hij alles verloren had wat hij belangrijk vond.

Ik wist niet hoe ik moeder van hun allebei kon blijven. Kunnen moeders dat? Van zowel de dader als het slachtoffer blijven houden?

Er zijn wel gezinnen om minder uit elkaar gevallen. Die zie je in dat programma van de EO toch steeds?! Dit was toch wel het ergste wat ik me kon voorstellen wat mij ooit zou kunnen gebeuren.

Nou ja… wat ik me voor kon stellen? Ik kon het nog helemaal niet geloven! O nee, ik twijfelde niet aan wat mijn kleindochters verteld hadden en ook niet dat het allemaal echt gebeurd was. Mijn zoon draaide er zelf niet omheen; hij gaf meteen toe.

Maar ik kón het gewoonweg niet geloven. Bij mijn dochter thuis kwamen we tot de conclusie dat we signalen van de kinderen gemist hadden. Niet dat ze bang waren voor hun oom of niet bij hem op bezoek wilden. In tegendeel, ze stelden het zelf steeds voor. Zelfs dat ze bij hem wilden logeren of dat hij kwam oppassen.

Nee, maar nu vertelden ze hoe ze graag ze broeken en geen rokken droegen als hij zou komen. En dat ze soms zomaar verdrietig konden worden. Dat ze dat zelf ook niet begrepen.

Er gingen weken voorbij. Onze huisarts zorgde voor hulp voor ons allemaal. Voor mijn zoon gespecialiseerde hulp. We overwogen aangifte; maar dat zou nog meer schade bij de meisjes kunnen toebrengen. Dat kan altijd nog.

En ondertussen voelde ik zelf dat het was alsof ik in delen uit elkaar begon te scheuren. Dat was een pijnlijk proces. Meteen op dag één hadden mijn dochter en ik tegen elkaar gezegd dat ik contact met mijn zoon kon houden, zolang het niet tussen ons tweeën in zou komen te staan.

Een paar weken daarna had ik tegen mijn kleindochters gezegd dat zij daarin ook een stem hadden. Na twee maanden leek alles eindelijk in volle omvang tot mijn brein te zijn doorgedrongen.

Mijn kwaadheid en walging begonnen steeds grotere vormen aan te nemen. En dat viel precies samen met de dag waarop mijn dochter zei: “Ma, ik denk dat ik het niet meer trek dat jij nog met hem omgaat.”

Ze vertelde over het wantrouwen dat ze zo langzamerhand in iedereen had. Ze was er niet in geslaagd de meiden te beschermen en nu zag ze overal kindermisbruikers. In winkeliers, buschauffeurs, meesters, juffen en soms zelfs in haar man.

Ze had het heel erg nodig dat ze mij wel kon blijven vertrouwen. Ze had het geen week eerder moeten zeggen, dan was ik er zelf nog niet aan toe geweest. Maar nu kon ik zeggen: Maak je geen zorgen, ik breek met hem. Ik was over de drempel, maar dat betekende niet dat ik er was. Toen pas kwam de pijn pas echt.

Ik durfde het mijn zoon niet onomwonden te vertellen. Zelfs niet in een brief. Als moeder mijn kind loslaten, al heeft hij zoiets ergs gedaan, dat is echt het meest moeilijke wat ik ooit heb moeten doen.

Mijn hoofd is al zo ver, maar mijn gevoel nog niet. Die navelstreng schijnt er toch nog te zitten na al die tientallen jaren. En wie zegt dat een navelstreng geen pijnzenuwen heeft, heeft nog nooit een kind losgelaten.

Louise

Foto komt uit de collectie van Monique Paulina Jouvenaar-van eerden.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht op

7 Reacties

  1. Dag Louise,

    Meer dan verschrikkelijk, wat een nachtmerrie. Ik wil je heel veel kracht toe wensen. En, niet kunnen besluiten is ook een keuze!
    Lieve groet, Ilse

    Reageer
    • Hallo Louise,

      Wat een intens verdrietig verhaal. Ik voel de pijn bij het lezen. Zoveel levens die nu helemaal overhoop liggen. Ik wens je heel veel kracht en sterkte toe.

      Bo

      Reageer
  2. Verdrietig verhaal, loslaten als moeder met zo’n zoon.Maar als kinderen binnen een familie niet veilig neer zijn dan moet er toch iemand kunnen ingrijpen.Kinderen beschadigen voor heel hun leven kan ook niet !Maar als moeder dat te horen is ook afschuwelijk.Veel sterkte met dit alles en moeilijk is het wel.

    Reageer
  3. Lieve Louise
    Wát een ramp heb je meegemaakt!
    Het gezin van je dochter ontwricht,je kleindochters beschadigd en jij in de knoop…
    Ik hoop en bid dat het gezin van je dochter de kracht kan vinden om door te gaan en dat je kleindochters niet té beschadigd zijn zodat ze later een normaal leven kunnen opbouwen.
    En jij …zet je zoon (voorlopig)uit je leven,je dochter heeft je nu méér nodig.
    Sterkte meid

    Reageer
  4. Dankjewel allemaal voor jullie lieve, begripvolle reacties

    Reageer
  5. wat verdrietig. Het is en blijft toch jouw zoon.Een zoon die misschien nu wel heel erg met zichzelf in de knoei zit en niet weet hiermee om te gaan.
    Heel moeilijk. Ik zou toch niet alle banden doorsnijden. Daar krijg je wellicht heel veel spijt van. Dan is het misschien onherstelbaar terwijl dit niet hoeft.
    Tel tot 1000.000 en neem dan een beslissing. Praat met een aantal deskundigen en neem dan een beslissing,
    Veek sterkte!

    Reageer
  6. Lieve Marlou, dankjewel voor je advies. Ik zeg sinds t gebeurde vaak tegen mezelf: je hebt niet kunnen oefenen voor deze situatie. Het kan dus gemakkelijk zijn dat ik fouten maak. Bij elke beslissing probeer ik zoveel mogelijk verstandig te zijn, met iedereen rekening te houden en uiteindelijk vooral bij mijn eigen persoonlijke waarden te blijven. Met mn traumatherapeute die ik al snel ingeschakeld had, doorloop ik elke stap. Tot nu toe kan ik zeggen dat ik trots ben op hoe ik het doe en hoe ik door deze traumatische periode heen kom. Vriendelijke groet.

    Reageer

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *