Brief aan mijn zonen

Lieve jongens,

Herinneringen vervagen bij de meeste mensen. Of dat zo is bij jullie, betwijfel ik. Dat geheugen van jullie beiden is namelijk een soort harde schijf waar echt alles op bewaard wordt. Ik zie bij jullie onderling veel overeenkomsten maar net zo veel verschillen. Zo kunnen jullie allebei erg gemakkelijk leren en nieuwe stof tot je nemen.

Jij, oudste, bent bedachtzaam en voor je leeftijd erg wijs. Jouw kennis op diverse gebieden is zo groot dat ik jouw hulp vaak inschakel als ik weer iets niet weet. En jij, jongste, bent spontaan, nieuwsgierig en hebt altijd je woordje klaar. Thuis dan. Op school ben je vooral wat stil. Thuis compenseer je dat ruimschoots.

Samen halen we geregeld herinneringen op. Ik pak er ook wel eens een schrift bij waarin ik jullie ontwikkelingen, bijzonderheden en vreemde uitspraken bijhield. Zo kon jij oudste zoon toen je vier jaar was nog precies vertellen hoe jouw ziekenhuisbedje eruit zag. Bijzonder, want toen je er in lag was je slechts tien dagen oud. En jij, jongste zoon, weet nog precies hoe het litteken op jouw wang is ontstaan.

Jullie waren erg jong toen jullie in volzinnen konden praten. Niks gebrabbel of korte zinnen. Toen jullie net twee jaar waren geworden konden jullie ook al woordjes lezen. Ik geloof dat dat best bijzonder is. Ach, jullie waren zo jong en zó leergierig. Het leek wel alsof jullie hongerden naar iets nieuws. Keer op keer. Van ’s morgens vroeg, uitslapen kenden jullie toen nog niet, totdat het bedtijd was, bestookten jullie mij met vragen. Overal probeerde ik antwoord op te geven. Als ik het zelf niet wist, zocht ik het op.

Nu jullie naar het voortgezet onderwijs gaan zijn de rollen wel eens omgedraaid en vraag ik jullie wel eens om uitleg of hulp. Dat vind ik helemaal niet erg. Ik heb tenslotte geen harde schijf in mijn hoofd zitten. Dat ik onmetelijk veel van jullie hou en trots op jullie ben dat laat ik volgens mij vaak genoeg merken.

Ik hoop dat jullie zullen uitgroeien tot stabiele mannen die hun hart kunnen volgen. Ik hoop ook dat jullie dan gebruik maken van jullie doorzettingsvermogen en kunnen omgaan met tegenslagen. Ach, ik hoop zo veel…

Ooit zal ik er niet meer zijn. Dan hoop ik met heel mijn hart dat jullie er wel voor elkaar kunnen zijn en dat jullie met een glimlach terug kunnen denken aan die gekke moeder met haar grappen en eeuwige gevraag.

Tot die tijd zal ik over jullie waken en, indien nodig, vechten als een leeuw voor jullie. Mijn breekbare moederhart blijft vol trots kloppen voor mijn lieve zonen.

Dikke vette klapzoen,

Mama

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig:
Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

9 Reacties

  1. Heel mooi Mary deze warme woorden gericht aan jou mennekes. Maar voor je gaat wordt je vast nog wel n keertje oma en mag je het weer allem dunnetjes overdoen. Aint life beautiful #WarmHart : )

    Laat een reactie achter
  2. Lekker gek wijfie ,top moeder en echtgenote van … blijf zoals je bent zo mag ik jou graag !.

    Laat een reactie achter
  3. Stil van……zo’n mooi warm blog , het houden van zo mooi verwoord , liefssss

    Laat een reactie achter
  4. Zo is dat….moeder zijn en je kinderen door het leven loodsen tot ze zelf hun koers kunnen varen…..mooi, heel mooi!

    Laat een reactie achter
  5. mooi en herkenbaar.. heb zelf een pubertweeling .. wat gaat het snel..

    Laat een reactie achter
  6. Wat lief geschreven Mary, jouw trotse moederhart .Je zonen zijn leuke intelligente jongens als ik dit zo lees,ook al op heel jonge leeftijd.Nu mag jij profijt daarvan hebben als ze je moeten helpen met dingen die zij weer beter weten. En dat jij waakt als een leeuw over je jongens dat weet ik zeker !

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *