Je bent lelijk, je bent vies, niemand wil jou!

“2 kleine zinnen van elk 3 woorden, speelden mij gisteren toch weer parten. Soms hoop ik dat ik die gevoelens echt kwijt ben.

Maar helaas werd ik weer heen en weer geslingerd door gevoelens en gedachten.

Een online interview stond deze week op de planning.

Om goed beslagen ten ijs te komen, ging ik mij dus voorbereiden. Zorgen dat mijn tablet op de juiste plaats stond, het goeie licht moest op mijn gezicht vallen…

Ik had het allemaal geregeld. En toch voelde ik mij niet fijn.

Ik zag mijn gezicht en gelijk kwamen de stemmetjes naar boven… Je ziet er niet uit, je bent lelijk, wie wil naar jou luisteren met zo een triestig gezicht… Ja, leeftijd en zwaartekracht doen hun werk zie ik in de spiegel.

Een tijd geleden heeft mijn vriendin/fotografe mij gefotografeerd. Ik plaatste, zoals altijd met enige aarzeling, mijn nieuwe profielfoto op Facebook. Wat een mooie en lieve reacties kreeg ik toen.

Een groter contrast kon het niet zijn met wat ik 18 jaar lang zowat dagelijks heb gehoord: je bent lelijk, je bent vies, niemand wil jou… Allemaal korte zinnen met 3 woorden.

3 woorden spoken in mijn hoofd: je bent mooi – je bent lelijk. Deze 3 woorden maken of breken je tot in het diepste van jezelf. 3 woorden die een wereld van verschil maken in een leven van een kind. Een kind dat stapje voor stapje zijn weg zoekt en vindt in volwassenheid.

Zoals er wordt gezegd: Elke keer dat je een kind afkraakt, moet je een 100-voud aan positieve dingen zeggen, wil dat gevoel veranderen.

Ik schrijf dit niet omdat ik zielig ben of zielig gevonden wil worden. Nee, ik vertel dit omdat ik hoop dat er wordt nagedacht over wat we tegen elkaar zeggen. Voor kinderen onder elkaar is dat moeilijk.

We kunnen alleen als volwassenen ervoor zorgen dat we kinderen bijbrengen dat pesten heel erg kwetst.

Aan ouders wil ik zeggen: denk na vooraleer je iets tegen je kind zegt wat zijn of haar zelfvertrouwen onderuithaalt. Woorden die je dagelijks hoort, worden in je cellen gegroefd, zowel de positieve als de negatieve.

Positieve woorden geven je vleugels. Je kan de wereld aan. Dromen zet je om in daden, je geniet van het leven…

Negatieve woorden maken ziek, letterlijk en figuurlijk. Faalangst, eenzaamheid, depressie, chronische pijnklachten…

Ik vind het heel erg jammer dat ik nog steeds niet naar mezelf kan kijken zonder dat ongemakkelijke gevoel van die 3 woorden; je bent lelijk, je bent vies…

Gelukkig hoor ik het alleen zachtjes op de achtergrond en enkel als ik geconfronteerd word met foto’s van mezelf, of als ik op film ben te zien. Het gepest worden, die nare woorden telkens moeten horen, heeft heel veel pijn gedaan. En ook dit heeft mij gevormd en strijdbaar gemaakt.

Strijdbaar om ook het pesten onder de aandacht te brengen zoals ik hier mag en kan doen, dankzij Mary Sjabbens. En ook met het initiatief van Mariëtte van Wijlick van 1001jurkjes. Verhalen van mensen die gepest zijn geweest en die hun leven weer zinvol hebben kunnen maken.

Op weg naar 52 lentes zie ik mezelf ook steeds meer en vaker. De binnenkant, die zich heel lang heeft aangepast, bloeit op.

Het is net als een bloem. Eerst heb je alleen een hele lange stengel met aan de top een gesloten bloemknop waarvan je denkt ‘gaat die nog open?’ En ja, de bloemknop ontvouwt zich tot een mooie bloem; eentje met heel veel rafelige bloemblaadjes, zacht en teer.”

Gastblog van Vera Vandervesse. Lees meer op haar site taboeparels.nl.

Foto komt uit de collectie van André Brockbernd.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

2 Reacties

  1. Mooi positief einde aan je verhaal! Herkenbaar ook voor mij. Was dik droeg een bril en liep altijd in gekregen kleding( omdat mijn ouders het geld niet hadden met 8 kinderen). Snapte dat toen niet, dat kwam later. Die bril is nu zelfs een mode artikel toen was het een minpunt. Werd vaak dikke vette brillewiets genoemd en o ja, ik kon ook nog eens niets goed doen! Mijn thuis werd vooral geleid door steeds wisselende gezinsverzorgsters. Daar zaten hele fijne bij, maar ook niet. Van al die vervangingen steeds wordt je als kind ook niet beter van integedeel, erg onzeker! Wat bij de een goed was moest van de ander absoluut anders. Draag het nòg met me mee, niet letterlijk, maar het is een stevige trigger! Voor het leven getekend zeker als dat in je vroegste jeugd plaats heeft gevonden.
    Mijn Moeder de grote stille afwezige, ze was of opgenomen of lag thuis veel op bed. Herrinner me er nauwelijks wat van. Ik was 10 toen ze overleed aan een overdosis medicatie. Was niet haar eerste poging, maar dat wist ik toen niet. Hoorde het ook pas op mijn 14 de van mijn toenmalige( boze zieke) stiefmoeder. Zei deed er grote scheppen bovenop van mijn *niet deugen*! Vrijwel dagelijks!
    Ik ging het geloven op den duur,dat doet(deed) een kind toen. Hopelijk is dat voor de jeugd van nu minder en durven ze voor zichzelf op te komen indien nodig. Zò ontzettend belangrijk die basis!
    Dank voor je verhaal
    Liefs Wilhelmina

    Laat een reactie achter
  2. Treed je helemaal bij, wat je als kind te vaak te horen kreeg achtervolgt je je leven lang, ook al vertelt de spiegel je helemaal iets anders. Telkens weer klinken die woorden weer zo hard in je hoofd, blij voor je dat je nu open bloeit, ik was ook een laatbloeier op dat gebied….!!

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *