Mi Oso Na Mi Famiri (Mijn huis is mijn familie)

Onderstaand verhaal is door @CynthiaBATM met mij gedeeld via een mailwisseling. Speciaal voor haar heb ik het herschreven tot een blog.

Mi Oso Na Mi Famiri (Mijn huis is mijn familie)

Foto komt uit privécollectie.

Mijn ouders kwamen in de jaren ’50 naar Nederland. De regering zocht verpleegsters en aangezien Suriname bij Nederland hoorde, wilde mijn moeder haar carrière hier opbouwen. In die periode konden mijn ouders alleen in de kerk trouwen als mijn moeder het geloof van mijn vader aannam en dit weigerde zij. Dus werd het enkel een huwelijk voor de burgerlijke stand in plaats van ook voor de kerk. Mijn moeder is protestant en mijn vader was rooms-katholiek dus wij, de kinderen, hebben beide geloven aangereikt gekregen. Allebei mijn ouders werkten. Mijn vader had een verantwoordelijke baan op een kantoor én hij werkte bij de politie. Mijn moeder werkte in de verpleging.

Ik ben de oudste van vier kinderen, ik heb twee jongere broers en een zus. Ik kijk met veel warmte en liefde terug op mijn jeugd. Onze opvoeding was streng, conservatief en zeer gedisciplineerd maar de warmte en liefde waren in balans. Op jonge leeftijd leerden wij al te helpen in het huishouden, er was geen onderscheid in mannen- en vrouwen taken. Ik stam nog uit de tijd dat de melkboer en groenteboer met paard en wagen langskwamen. Wij hadden een petroleumkachel en om gas te krijgen moesten wij muntjes in de meter gooien. Een douche hadden we niet, dus gingen wij in een gevulde tobbe zitten. Op oudere leeftijd mochten wij elke zaterdag voor 0,25 cent naar het badhuis.

Mijn, onze ouders, hadden het beste met ons voor. Hun liefde was en is onvoorwaardelijk. Ik kijk met veel eerbied en respect terug op mijn jeugd. Een jeugd waar volop aandacht was voor persoonlijke ontwikkeling, respect voor elkaar en liefde voor je naaste. Ons geloof speelde een rol in de opvoeding. Het allerbelangrijkste wat ik heb geleerd en ontdekt is de warmte en liefde van de familie.

Als oudste van het gezin heb ik dezelfde verantwoordelijkheden als mijn moeder op haar beurt als oudste had en heeft. Oudste kind zijn binnen onze familie betekend bijvoorbeeld dat als er iets met mijn moeder zou zijn, bijna elk familielid mij zal benaderen. Ik ben het aanspreekpunt en regel van alles. Automatisch en zonder enige discussie maak ik dan afspraken met mijn familie en mijn gezin over wie wat regelt, wie wanneer op bezoek gaat, enzovoort. Als oudste binnen de familie ben ik als het ware de kern, dat vind ik ontzettend mooi.

Soms denk ik met een mengeling van warmte en weemoed terug aan alle fijne dingen die wij als familie beleefden. Naast uitjes naar een pretpark, theater, museum, picknicken en rondstruinen in de natuur, kon ik met volle teugen genieten van onze muziekavonden en familiefeestjes. Dan kookte elke tante mee en stonden er tafels vol met heerlijke Surinaamse gerechten klaar. Bijzonder was ook het samen zijn, het samen bidden, zingen en danken bij begrafenissen. Net als het samen kunnen lachen en elkaar ondersteunen. Het was zo intiem, zo warm, je deelde alles. Wij hielpen en steunden elkaar. Ook plaagden wij elkaar maar kregen net zo vaak de slappe lach samen.

De warme, bijzondere familieband die ons zo bij elkaar heeft gebracht én houdt, is alles voor mij. Ik hoop dat mijn kinderen dit door zullen geven aan hun toekomstige kinderen. De liefde en het respect voor elkaar, het kunnen leunen op elkaar, kortom, wat ben ik dankbaar voor wat ik heb meegekregen. Het is niet in woorden uit te drukken hoe rijk ik ben met mijn dierbare familie die altijd op de achtergrond aanwezig is. Wij staan altijd voor elkaar klaar. Iemand hoeft maar een kik te geven en er wordt voor diegene gekookt als het nodig is. Wij bidden voor elkaar als daar behoefte aan is. Wij vangen elkaar op als dat nodig is en doen elkaars huishouden als er iemand ziek is. Wij zingen, lachen, steunen, helpen en troosten elkaar. Net zo lang totdat het niet meer nodig is.

Ik heb met alle familieleden een warm contact. Mijn moeder, inmiddels zesentachtig, is nog steeds de spil van de familie. Zij was en is erg ambitieus. Vandaar dat wij, haar kinderen, zoveel mogelijk wilden bereiken in het leven. Ik bel mijn moeder soms wel zes keer op een dag. Ik ben zo’n gezegend mens. Mijn familie, wat ben ik trots op hen én wat ben ik blij met hun liefde. Met mijn kinderen ben ik heel knuffelig, zowel met mijn dochter als zoon. Liefde is naast vertrouwen, respect voor elkaar, veiligheid en geborgenheid, het belangrijkste wat een mens kan geven en mág ontvangen.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig:
Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

6 Reacties

  1. Ik zal elk kind van harte gunnen om in zo een warm gezin te mogen opgroeien. Wat heb jij toch geluk gehad Cynthia. Warmte, welke jij in je ouderlijk huis hebt mogen ervaren, vind ik ook in je tweets terug, al zijn ze nog zo kort. Deze blog maakt het duidelijk, waar de wortels van je “warmte” liggen.
    Veel liefs, Renate

    Laat een reactie achter
  2. Prachtig blog. Voor mij een spiegel hoe het óók kan. Je bent rijk : )

    Laat een reactie achter
  3. Een mooi mens uit n mooie fam met n mooi hart en n mooie vibe. Ur blessed! : )
    Yvirich #WarmHart

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *