Alsof ik door de grond zakte

“Het is iets wat bij mij heel erg diep nog aanwezig is maar ik had mij er jarenlang gewoon voor afgesloten.

Door mensen die nu met hun verhaal naar buiten durven komen, en door de manier waarop jij mensen kan benaderen en een luisterend oor kan bieden, durf ik nu mijn verhaal te vertellen.

Ik heb vertrouwen in jou Mary, en dat heb ik nooit zo sterk bij iemand gehad. Jij bent de eerste aan wie ik alles durf te vertellen.

Het is allemaal begonnen toen ik bij mijn oudste zus logeerde. Ik had een goede band met haar en logeerde er vaak tijdens vakanties. Op een dag, ik was een puber van een jaar of 13, was mijn zus weg om boodschappen te doen.

Mijn zwager Freek zette een muziekje op en stelde voor om samen te dansen want dat kon ik zo goed. Ik was nog piepjong en onervaren en zag er geen kwaad in. Op een gegeven moment heeft hij op een sportavond van mijn zus de gordijnen dicht gedaan en op een zachtaardige manier heeft hij seks met mij gehad.

‘Jij bent nu al een volwassen meisje’, zei hij. Dit was het begin van een periode van seksuele benaderingen. Ik was naïef en te jong, en wist met mijn gevoelens geen raad. Ik kon en durfde er met niemand over te praten. Thuis durfde ik er ook niet over te praten. Niemand wist wat ik door moest maken.

Het stopte toen ik vrienden en vriendinnen kreeg en hem liet weten dat het afgelopen moest zijn. Ik kon het niet langer verdragen, voelde mij ellendig tegenover mijn zus.

Ik bleef zwijgen, ook nadat mijn zus onverwachts overleed. Mijn ouders leefden toen nog, en in die periode kwam een andere zus aan mij vragen of ik iets wist van het gedrag van Freek. Het was alsof ik door de grond zakte toen ze zei dat hij haar zoontje Tom van 13 had misbruikt.

Ik wist niet wat ik moest zeggen en vertelde alleen maar dat hij wel toenaderingen zocht bij mij vroeger.

De man van mijn zus heeft Freek aangegeven bij politie nadat hij een heftig gesprek met hem had gehad. Toen kwam ook een ander zusje van mij met het verhaal naar buiten dat haar dochtertje van ook 13 seksuele spelletjes met Freek moest doen.

Pas kortgeleden heb ik mijn zusje verteld dat ik ontmaagd ben door hem en dat ik er verder nooit over durfde te spreken. Ik dacht dat ik de enige was. Voor onze moeder, die al op leeftijd was en ziekelijk, verzwegen wij dit alles.

Onze familie heeft alle contacten met Freek verbroken. Freek heeft een milde taakstraf gehad. Wat was ik blij dat mijn zus dit allemaal bespaard is gebleven. De hele beerput ging open. Freek heeft zoveel onschuldige kinderen hun jeugd ontnomen.

Weet je wat zo raar is? Dat er niemand aan mij heeft gevraagd hoe ik mij al die tijd gevoeld heb, zelfs mijn partner niet…”

Lucy

Foto komt uit de collectie van Monique Paulina Jouvenaar-van Eerden.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

5 Reacties

  1. Lieve Lucy,

    Wat vreseljk dat je hier zó lang alleen mee rond liep!
    Elke keer als ik dit soort dingen lees, dan denk ik: was er dan niemand die het vermoedde? Niemand die in durfde grijpen?
    Misschien was het destijds méér taboe dan we willen zien?

    En zo kom ik bij jouw “Weet je wat zo raar is?…..”
    Zou het kunnen dat jij niet als slachtoffer gezien wordt omdat het bij jou langer geleden is? Je geeft aan dat je er zelf weinig over vertelt, misschien denken ze daardoor dat het bij jou “over” is?
    Nu, in deze tijd, zijn de kinderen van je zussen zijn slachtoffer. Kinderen zijn mondiger en beter voorgelicht, denk ik.
    Ouders zijn oplettender, schakelen de politie in…
    En zo krijgen de kinderen wèl de aandacht die jij óók nodig hebt.

    Misschien ligt het begin bij jezelf?
    Door er over te praten met o.a je partner, je zussen, misschien zelfs met de andere slachtoffers?

    Eigenlijk heb je de 1e stap al gezet; hier, bij Mary.

    Misschien durf je het aan om je verhaal zoals je dat hier vertelt, aan je naasten te laten lezen?
    Ik zou het zelf vreselijk vinden als ik 1 van mijn naasten onbewust te kort zou doen, doordat ik zou denken: “t zal wel goed gaan, of het is te moeilijk voor hem/haar, hij/zij heeft het er nooit over”…

    Heel veel sterkte!!!

    Laat een reactie achter
  2. Wat dapper dat je je verhaal durft te vertellen. Ik denk ook dat veel mensen denken dat als je zelf niet over iets praat, het allemaal wel meevalt. Helaas! Praten is zo belangrijk.
    Sterkte!

    Laat een reactie achter
  3. Dag Maria en Irene,

    Namens Lucy wil ik jullie bedanken voor de warme reacties. Zei liet weten: Erover praten zou teveel oprakelen of misschien wel ruzie geven. Maar ik begrijp de reactie van een buitenstaander en ik vind het lief om te horen dat mensen het beste voor mij willen. Maar inmiddels heb ik er mee leren leven,wat wil zeggen dat ik er anoniem wel over kan praten.

    Laat een reactie achter
  4. Hoi Mary en Lucy,
    Heel begrijpelijke reactie, hoor! Ik praat zelf ook niet makkelijk, anoniem vind ik al knap!

    Lief dat jullie nog even reageren.
    Dank daarvoor.

    Laat een reactie achter
  5. Heel moedig van Lucy om dit nu te delen. Ik wens haar heel veel sterkte met het verwerken.
    En een compliment voor jou Mary, wat ben je toch een geweldig mens!

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *