Als je niet op je ouders kan vertrouwen

Een tijd geleden kreeg ik via Twitter contact met Malika. Via mailwisselingen vertelde ze mij stukje bij beetje over haar jeugd. Haar verhaal mocht ik herschrijven. Hieronder kan je lezen wat Malika is overkomen…

“Ik heb moeite met vertrouwen. Ik durf nog steeds niet goed andere mensen in vertrouwen te nemen of dichtbij te laten komen. Het zal te maken hebben met mijn jeugd. Toen bleek dat ik niet kon vertrouwen op de twee belangrijkste mensen uit mijn leven: mijn ouders.

Er was altijd ruzie tussen vader en moeder. Mogelijk kwam dat door hun cultuurverschillen. De ruzies beperkten zich niet tot woorden, helaas gingen ze vaak gepaard met zwaar geweld. Door het overmatig drankgebruik van vader ontstonden de meeste ruzies.

Ik sprong er altijd tussen als zij ruzie hadden. Ik moest ook altijd zeggen wie van hen gelijk had. En dan was het altijd fout. Vader en moeder hadden hun handen erg los zitten. Keer op keer werd ik mishandeld.

Moeder was ook niet makkelijk, zij lokte ook vaak de ruzies uit. Het gevolg was bijna altijd dat er politieagenten en een ambulance voor de deur stonden. Vader werd dan voor een dag opgepakt. Met moeder ging ik vaak naar een ‘Blijf van mijn lijf’ huis. Totdat vader ons had gevonden en we weer naar huis moesten.

Ik kan het niet over mijn lippen krijgen om deze mensen ‘mijn’ vader en ‘mijn’ moeder te noemen. Vader was niet blij met mijn komst, hij had zijn zinnen gezet op een zoon. Moeder hield ook niet echt van mij…

Als vader dronken was, en dat was vrij vaak, moest ik bij moeder in bed slapen. Vanaf mijn zevende werd ik door haar herhaaldelijk seksueel misbruikt. Na afloop werd ik door haar in een kast geduwd, met tape op mijn mond. Uren later werd ik uit die krappe kast gehaald, en ging het leven gewoon door.

Op mijn twaalfde had moeder genoeg van mij en gooide ze mij de straat op. Ik moest mij zien te redden. Ik ben toen naar een vriendinnetje gegaan. Het was in de periode van de zomervakantie. Ik mocht samen met haar, haar zus en hun vader op vakantie.

Mijn vriendin en haar zus hadden een eigen tent. Ik moest bij hun vader slapen. Wat als een ontspannen vakantie begon eindigde in een drama. Die man verkrachtte mij en bleef mij elke avond misbruiken. Hij bedreigde mij, ik kon geen kant op. Later hoorde ik dat deze man ook zijn dochters heeft misbruikt.

Na deze ‘vakantie’ ben ik teruggegaan naar huis. En alles herhaalde zich weer. Alsof ik nooit weg was geweest. De mishandelingen, de ruzies en het misbruik door mijn moeder.

Toen ik vijftien was wilde vader mij uithuwelijken. Moeder vond het prima. Ik wilde dat onder geen beding en vluchtte weg. Ik kwam in een pleeggezin terecht. Hoewel ik goed kon leren ging het vanaf dat moment absoluut niet meer. Ik haalde enkel slechte cijfers.Toen het kon ben ik gaan werken. In fabrieken. Ik had wel drie banen, puur om mezelf te beschermen tegen mijn verleden.

Op jonge leeftijd, ik was net achttien, leerde ik mijn man kennen. Mijn verleden bleef mij achtervolgen, hoewel ik er zo min mogelijk over praatte. Of misschien kwam het juist doordat ik er bijna niet over kon praten. Ik weet het niet.

De jaren verstreken en het ging steeds slechter met mij. Op een bepaald moment nam ik alle pillen in die er in huis te vinden waren. Mijn man vond mij nog net op tijd. De ambulance kwam en ik werd afgevoerd naar een psychiatrische afdeling.

Nu, vele jaren verder, kan ik zeggen dat het redelijk goed gaat met mij. Mede dankzij therapie. Ik ben er nog niet, ik heb nog een lange weg te gaan, maar ik heb wel weer vertrouwen in het leven. En een klein beetje in andere mensen…”

Foto komt uit de collectie van André Brockbernd, @Dokandojo

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

5 Reacties

  1. Oooohhh wat is dit afgrijselijk erg! Wat een jeugd… Vreselijk erg voor Malika….
    Dit zou nooit mogen gebeuren. Elk kind verdiend en heeft recht op een veilige jeugd.
    Ik hoop zo dat Malika al het vertrouwen weer terug krijgt, gelukkig is ze nu redelijk op weg maar ik wens en gun haar het beste en het mooiste voor de rest van haar leven.

    Laat een reactie achter
  2. Verschrikkelijk wat Malika heeft mee gemaakt,dat is niet in woorden uit te drukken. Hoop dat ze weer wat vertrouwen krijgt in de mensheid. Heel veel sterkte voor Malika

    Laat een reactie achter
  3. Hey Malika! Dat is niet niets wat jouw is overkomen. Herken het helaas ook deels. En ook nog steeds mee aan het werk. Gaat nooit meer helemaal weg,is mijn overtuiging. De basis is zò ontzettend belangrijk bij mens en dier. Heb wat stutpalen zoals ik het zelf Noem. Voor hoelang is niet duidelijk. Voor niemand die in de GGZ loopt. Dat maakt me angstig en verdrietig bij tijden. Mij erbij neerleggen vind ik vreselijk moeilijk! Tot en met september staat het vast en daarna moet er weer een keukentafel gesprek plaatsvinden. Uit jouw woorden maak ik op dat je een sterke vrouw bent! Je hebt nogal wat overleefd! Je komt er nog wel,zover als mogelijk,ook dat Duff ik met overtuiging te zeggen. Liefs Wilhelmina

    Laat een reactie achter
  4. Malika, ik val stil………wat niet vaak gebeurt bij mij.
    Mijn hart, mijn moederhart huilt, voor jou!
    Ik huil, ik zie een klein meisje die dingen doet en moet doen, die dingen ondergaat en mee moet maken, die voor een volwassene al traumatisch zijn.
    Ik hoop met heel mijn hart dat je veel steun aan je man hebt en dat het GGZ voor jou een hulp/houvast kan zijn……met gesprekken, eventueel ondersteunende medicatie……Heel veel liefde, steun en kracht toegewenst Malika……ik denk aan je en stuur je veel positieve energie toe!

    Laat een reactie achter
  5. Verschrikkelijk wat jou is aangedaan…
    Enorm veel sterkte met je Reis richting een betere toekomst.

    Dapper dat je deelt Malika!

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *