Wat als er geen volgende keer meer komt?

“Door een wat ongelukkige samenloop van omstandigheden zien we elkaar niet vaak.

Hooguit een keer of drie per jaar, wanneer alles meezit.

Maar dat maakt van elk samenzijn wel een bijzonder moment. Een moment om te koesteren.

De man naast me moet ieder halfjaar meer moeite doen om me te verstaan en ik moet steeds vaker mijn stem verheffen. Het geeft af en toe aanleiding tot grappige misverstandjes, maar geen van ons die daar ooit om maalt.

We praten over koetjes en kalfjes. En over vroeger natuurlijk, maar ook over de wereld van vandaag. Met welke 95-jarige kan je dat?

Jarenlang leek de tijd op hem nauwelijks vat te hebben. Kranig, krachtig, taai en pezig. Maar vooral ook met een helderheid en probleemoplossend vermogen waar een doorsnee vijftigplusser nog een puntje aan kan zuigen. Ik wil hier en nu tekenen voor zo’n oude dag.

Nu laat het gewicht van de jaren zich toch gevoelen. Ik probeer tussen de regels door naar zijn gezondheidstoestand te informeren. Met mij wil hij het er niet over hebben op een moment als dit, dat voel ik.

Net iets meer dan 50 jaar leeftijdsverschil is er tussen ons beiden. Maar gevoelsmatig wordt dat verschil almaar kleiner heb ik het idee. We delen dezelfde naam en dezelfde roepnaam. Zo wilde de traditie het vroeger. Hoe dan ook, ik draag de naam met trots.

‘Er zijn wel meer gelijkenissen tussen jullie’, zegt mijn vrouw. Zelf heb ik dat natuurlijk niet zo in de gaten. Als ik er over nadenk zit er wel wat in: we bezigen steeds vaker dezelfde stopwoorden, dezelfde zinswendingen, identieke krachttermen soms.

En dan zijn er nog de nuchtere manier waarop we naar de wereld om ons heen kijken, de zin voor compromis, onze aangeboren neiging om ons niet te snel uit het lood te laten slaan, de manier waarop we graag dingen in beweging zetten zonder ons daarom per se naar het voorplan te willen werken…

Ik bewonder mijn grootvader. Ik mag er alleen niet te veel ruchtbaarheid aan geven. Maar hij weet het. En dat maakt mij gelukkig.

Het is mooi om zien hoe hij – nog steeds van alle markten thuis – elke kostbare druppel uit het leven probeert te halen ondanks een lichaam dat hem vaker tegenstribbelt dan hem lief is! Dat zouden wij allen wat meer moeten doen: in het nu leven en genieten van elk moment.

De tijd gaat veel te snel wanneer er herinneringen worden opgehaald, als er gemijmerd, gegniffeld en gelachen wordt.

We nemen afscheid en maken een afspraak voor een volgende keer. Ik doe het steeds vaker met een klein hartje. De tijd speelt immers allang niet meer in ons voordeel.

En wat als er geen volgende keer meer komt? Ik weet het niet…”

Gastblog van Ben

Foto komt uit de collectie van Miek Koopmans.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

1 reactie

  1. Wat mooi dat je dit zo beleeft…hopelijk nog heel vaak, met een ♡.
    Dit wens ik mijn vader77 toe met zijn kleinzoon.

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *