Als de therapeut over de schreef gaat

Een tijd geleden vroeg ik hier Wat is jouw verhaal? Hieronder het verhaal van een vrouw die daarop reageerde. Om privacy redenen wil zij anoniem wil blijven.

“Ik wil mijn verhaal graag aan je kwijt. Niet alleen omdat het mij oplucht, maar ook vooral omdat ik hoop dat anderen er iets mee kunnen en hulpverleners er misschien iets van leren.

Mijn verhaal begint nadat ik angstig was geworden omdat mijn lichaam mij in de steek liet. Ik was een poosje ziek geweest.

Die angst begon mijn leven zo te beheersen dat ik op zoek ging naar een goede haptotherapeut, eentje die gespecialiseerd was in angstklachten.

Een hele goede stap bleek al snel.

Ik ging me door de gesprekken en oefeningen bij J. al gauw een stuk beter voelen.

Dat had ik niet verwacht, want ik modderde zelf al een tijdje door.

Maar eindelijk ging het weer bergopwaarts met mij en mijn gezondheid.

Ik was mijn hulpverlener dan ook erg dankbaar, hoe had ik dit ooit zonder hem voor elkaar gekregen?

Ik vertrouwde hem blind. Een integer persoon.

Totdat hij mij volkomen onverwacht meedeelde dat hij verliefd op me was geworden.

In één klap was de fijne hulpverlener weg en zat er een man die het zelf ook allemaal niet meer wist.

Hij ging me mailen. Ik mailde terug. Hij ging zich vreemd gedragen.

Nog even leek hij het goede te doen. De therapie moest stoppen. Ik vond dat heel moeilijk om te accepteren.

Het ging juist zo goed. Dus bleef ik komen en hij liet het toe.

Op papier rondde hij de therapie af, de relatie was vanaf dat moment persoonlijk.

Hij zei dat hij van me hield, zijn toekomst met mij samen zag.

Het verwarde mij enorm. Het was vleiend maar ik wist zelf niet meer goed wat ik voelde of dacht.

Ja, de afhankelijkheid, die was er. Ik voelde mij rot als hij me afwees en ik zei dat het zo niet door kon gaan.

Maar hij stopte niet. Het leek wel alsof ik gehersenspoeld was.

Ik was zelf uiteindelijk degene die er een punt achter heeft gezet.

Op het moment dat hij mij zou helpen als ik hem zou helpen viel het kwartje.

Ik was niet degene die de weg kwijt was. Dat was hij.

Wat volgde was een periode van verwarring, schuldgevoel en schaamte. En dat terwijl er niet eens zoveel was gebeurd. Ja, we hadden gezoend.

Het was onwerkelijk.

Maar wat het ergste was, was dat hij mij al vanaf het eerste begin belastte met zijn eigen worstelingen, dat hij te dichtbij kwam, vooral figuurlijk.

Het leek wel alsof ik gehersenspoeld was. Ik heb het gestopt.

Daar was hij boos en verdrietig over schreef hij in zijn laatste mail.

Weer wees het vingertje naar mij, terwijl ik de kwetsbare was in dit geval.

Hij begreep dus niet dat hij degene was die in de fout was gegaan.

Weken, maanden heb ik gedubd over een klacht indienen, maar in de (alternatieve) beroepsvereniging had ik niet echt vertrouwen.

Die leken meer op de hand van de hulpverlener, het zou hun beroepsgroep geen goed doen als hij zou worden aangeklaagd.

Ik heb uiteindelijk gekozen voor mijn eigen geestelijke gezondheid en welzijn.

Samen met mijn vriend heb ik een mooi leven.

Een lange weg met hoorzittingen zou mijn gezondheid geen goed doen. Ook onze relatie had een knauw gekregen door wat er is gebeurd.

Ik heb er lang over gedaan om mij niet meer schuldig te voelen. Daarna om mijn verdriet en boosheid te verwerken.

Ik had destijds heel veel gehad aan een meldpunt, iemand die objectief naar de zaak zou kijken.

Ik juich het initiatief voor een meldpunt voor alternatieve hulpverleners die over de schreef gaan dan ook enorm toe.”

ClienteX

Foto komt uit de collectie van Kitty van Gemert.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

4 Reacties

  1. Werkelijk verbluft over het synchroone ..Kan er voor mezelf alleen nog aan toe voegen dat ik woest was woest op mezelf ..wat mij tijdje door liet slaan naar andere kant ..tja dat spirituele is mijn inziens wel heel erg goed in het falen van jou te benadrukken en de successen op eigen naam te houden ..pfffff..of dat echt spiritueel is weet ik niet ..lijkt op heel wat anders ..ben daarom ook zeer voorzichtig geworden in dat altenatieve gedoe ..mensen blijven mensen wat voor titel ze zich ook aan denken te meten ..dat alleen voelt al niet erg spiritueel

    Laat een reactie achter
  2. Heel erg, maar zelfs therapeuten zijn mensen inderdaad…….
    Ik hoop dat je er weer bovenop gekomen bent, want dit had natuurlijk niet mogen gebeuren! Het is te begrijpen dat je hem niet wilde aangeven, omdat je dan ook door die hele mallemolen moet, maar eigenlijk is het dom, want hij kan nu gewoon verder zijn gang gaan en wéér “verliefd” worden op een andere patiënte……helaas.

    Laat een reactie achter
    • Angela, mijn mening is dat je niet kunt zeggen dat het dom van haar is om hem niet aan te geven. Je zult maar in die situatie zitten. Ik vind dat een enorme afwijzing naar Elly toe. En naar een ieder die in hetzelfde schuitje gezeten heeft.
      Dat wilde ik even kwijt…..

      Laat een reactie achter
  3. Tja, als therapeut mag je natuurlijk nooit zoiets doen.Als je Fysiotherapeut bent raak je mensen aan en weet je dat je gevoel van jezelf moet uitschakelen naar patiënt toe (arts ook) .Anders moet je een ander beroep kiezen !Hoe fijn sommige behandelingen voor patiënt ook zijn (massage) dan is het ook voor patiënt verstandig om die grens te kunnen merken!

    Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *