Alleen ik kon beslissen om het leven aan te gaan

“Ik heb altijd last gehad van bepaalde gevoelens zoals schaamte en schuld.

Gevoelens die zo diep leken te zitten dat ik tegenwoordig tijdens mijn gastlessen begin met te vertellen over de periode vóór mijn geboorte.

Mijn biologische moeder had een buitenechtelijke relatie en samen met haar toenmalige echtgenoot werd besloten dat ik bij de geboorte ter adoptie zou worden afgestaan.

Tijdens de laatste 3 maanden van de zwangerschap moesten mijn 2 halfzussen elders verblijven, zodat een en ander afgehandeld kon worden. Het moet een tijd van veel stress, schaamte en pijn zijn geweest. Emoties die waarschijnlijk aan mij zijn doorgegeven.

Na mijn geboorte heb ik eerst 1 ½ jaar in een kindertehuis doorgebracht, hetgeen allerminst een comfortabele situatie was. Daardoor heb ik op diverse gebieden een verstoorde ontwikkeling doorgemaakt.

Na het trauma van de afwijzing door mijn moeder, dat ik altijd met me heb meegedragen als een diep minderwaardigheidsgevoel, liep ik hierdoor nog meer emotionele schade op.

Na deze periode werd ik geadopteerd door ouders die zelf kinderloos waren. Helaas vertoonde ik behoorlijk problematisch gedrag en toen er ook nog een geadopteerd zusje bij kwam, met de nodige bagage, was er geenszins sprake van een probleemloos gezinsleven.

Dit was voor mijn adoptieouders natuurlijk een teleurstelling en daarover heb ik mij erg schuldig gevoeld. Want ik was een zeer gevoelig jongetje die altijd de wensen van de omgeving taxeerde, en daarop inspeelde. Ik voelde mij deels verantwoordelijk voor het geluk van mijn ouders.

Gevoed door een enorme verlatingsangst heb ik mijzelf enorm weggecijferd, onzichtbaar gemaakt. Ik kon natuurlijk nimmer aan alle wensen voldoen. Ik was cognitief begaafd en hoewel het aanvankelijk best goed met mij ging, werden mijn schoolprestaties op het VWO allengs minder.

Ook begon ik interesse te krijgen in drank, en later softdrugs. Onzeker als ik was – met name naar meisjes toe – zocht ik manieren om hier mee om te gaan door onder andere stoer te doen.

Na mijn schoolperiode, die ik wonderbaarlijk genoeg uiteindelijk succesvol afsloot, begon ik dagelijks softdrugs te gebruiken. Niet lang daarna ging ik experimenteren met onder ander heroïne. Voor mij leek dat dé oplossing voor al mijn emotionele problemen zoals (sociale) angst, minderwaardigheidsgevoelens en depressie.

Dat was het begin van een lange, uiteindelijk 17 jaar durende, periode van verslaving. Ik gebruikte dagelijks marihuana en ook frequent heroïne, later in combinatie met cocaïne (basen). Ik ben echter nooit helemaal afgegleden en heb altijd woonruimte gehad. Ik had verder geen strafblad, geen schulden en had ook bezigheden en contacten.

Alhoewel dat laatste wel steeds meer afnam omdat ik vooral psychisch steeds zwakker werd en me niet kon handhaven in bijvoorbeeld de bands waarin ik drumde. In die tijd had ik wel relaties maar daarin bleef ik passief en hield ik ook controle. Er was geen gelijkwaardigheid, ik was meer een kind die veiligheid zocht.

Na een klinische opname van 1 jaar viel ik snel weer terug en hierna volgde een periode van 4 jaar waarin ik aan een zelfhulpgroep deelnam en wekelijkse terugvallen had. Echter, ik heb toen een bodem gevoeld.

Daardoor nam het verzet dat ik altijd voelde om het leven in eigen hand te nemen, door te vertrouwen op mijn eigen kracht, af. Ik besefte dat alleen ík kon beslissen om het leven aan te gaan.

Dit was een moeilijke zware fase en uiteindelijk ben ik 13 jaar geleden, op 37 jarige leeftijd, nadat ik steeds minder gebruikte, definitief gestopt met mijn gebruik.

Vrij snel daarna kwam ik in contact met het Nichiren boeddhisme, doordat ik toch onbewust zocht naar ‘iets’. Deze beoefening, die onder andere bestaat uit het reciteren (chanten) van nam-myo-ho-ren-ge-kyo, bood mij in combinatie met een netwerk bestaande uit positieve fijne mensen, een basis om verder te bouwen aan mijn leven.

Het was ook toen dat er medebeoefenaars waren die zeiden dat ik iets met mijn verleden moest gaan doen en dat ik dit allemaal had meegemaakt zodat ik andere mensen kon helpen.

Deze positieve visies op mijn verleden waren voor mij geheel nieuw, ik was eerder geneigd om spijt te hebben en verder te leven met het gevoel dat ik gefaald had.

Toch sprak dit idee mij steeds meer aan en naar mate ik steeds meer groeide als mens, voelde ik de kracht toenemen om daadwerkelijk hiermee iets te gaan doen. Zo ontstond het idee om voorlichting te gaan geven op scholen.

Echter, ik voelde mij toen nog te onzeker en de schaamte voor mijzelf was te groot. Zo kon ik niet voor een groep gaan staan. Aan deze angsten ben ik gaan werken en na 2 jaar voelde ik dat de tijd rijp was.

Ik heb mijn eerste lessen gegeven op basis van zelf ontwikkeld lesmateriaal dat deels wortelt in het boeddhisme en gaat over bewustzijn versus verslaving.

Bijzonder om te ervaren dat mijn eigen strijd en ontwikkeling op deze manier betekenis heeft gekregen, en dat het uiteindelijk toch ook goed kan gaan komen. Op dit moment loop ik nog steeds tegen mijzelf – het gebrek aan vertrouwen in eigen kunnen – aan, maar ik kom steeds een stapje verder.

Ik ben nu op het punt gekomen dat ik aan jongeren kan vertellen hoe zij, want ook zij worstelen met verslavingen (denk aan onder andere social media) hun kracht kunnen (her-) vinden en de regie over hun leven kunnen behouden.

Ik merk ook dat ik kwaliteiten heb die voor dit werk nodig zijn, maar bovenal merk ik de waarde van mijn beoefening, waardoor ik in staat ben vanuit mijn hart met de jongeren in dialoog te gaan. Ook geef ik gastlessen aan hogescholen en universiteiten.

Naast dit project ben ik tevens als ervaringsdeskundige begonnen in de verslavingszorg en begeleid ik (ex-) cliënten in een zelfhulpgroep. Ook op dit gebied wil ik mij ontwikkelen en mogelijk nog een opleiding gaan doen.

Het inzetten van ervaringsdeskundigen neemt toe, en ook is een hogere leeftijd geenszins een beperking, dus lukt het mij om de toekomst rooskleurig in te zien.”

Dank Jeroen Hulshoff voor dit openhartige gastblog. Meer weten? Kijk op www.hetgezondebrein.nl.

Foto komt uit de collectie van Erik Koeslag.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *