Aan de vrouw die mij op de wereld heeft gezet

“Je bent mijn moeder, zeggen ze. Ja, ik ben uit jou gekomen maar dat is het dan ook. Je hebt mij nooit het gevoel gegeven dat ik erbij hoor, mijn broer Frans is je alles. Volgens mij ben ik geboren omdat het zo hoorde in die tijd, twee kinderen was de standaard.

Vol trots zat je te vertellen hoe je me buiten in de kinderwagen zette in de kou, omdat ik steeds maar huilde.

Hoe lastig ik was toen ik in je buik zat. Misschien huilde ik wel omdat er geen binding was tussen ons? Dat je me vast moest binden in de kinderwagen omdat ik er uit wilde, ja ik was te snel naar jouw mening.

Ik was te tegendraads. Tenslotte luisterde Frans altijd goed en ik niet. Je wilde mij drillen, net zoals dat bij pappa en Frans gebeurde. Alleen liep dat bij mij even anders.

Ik luisterde niet, ik paste niet in dat plaatje van jou.

Naarmate ik ouder werd, ging het steeds moeizamer tussen ons. Ja, ik was rebels, maar het enige waar jij je druk over maakte was wat andere mensen er wel niet van zouden denken.

Altijd zocht je wel weer wat om ruzie met mij over te maken. Daardoor ging ik er nog meer tegen in, ik kon niet naar jouw maatstaven leven.

Daarom ben ik ook vroeg het huis uit gegaan.

Jouw eeuwige gezeik op mij en op pappa, die in jouw ogen ook nooit wat goed kon doen. Altijd die ruzies, altijd dat gekleineer. Ik kon er niet meer tegen, dus nam ik de sprong in het diepe en trok de weide wereld in.

Niet wetende hoe moeilijk ik het nog zou krijgen.

Je stuurde de politie op me af, je wilde dat ik weer thuis kwam maar het liep even anders. Het contact werd weer hersteld maar thuis komen wonen heb ik nooit meer gedaan.

Toen raakte ik zwanger, nog een schande in jouw ogen. Ik was net 18, dat was even slikken voor je. Ik kwam met Tim wel iedere week langs, en pappa zorgde ervoor dat ik luiers en kleertjes had voor hem. Bij pappa kwam ik nooit iets te kort. Maar volgens mij was jij het er niet mee eens dat papa dit deed.

Ik denk ook dat ik kwam voor pappa en niet zozeer voor jou.

Misschien schilder ik het allemaal te zwart af, maar zo staat het in mijn geheugen gegrift. Je was een moeder die nooit een echte moeder voor mij is geweest. Nooit was je het eens met mijn manier van leven, je had altijd kritiek, ook al woonde ik op mezelf.

Ik kon nooit iets goed doen.

Toen ik weer zwanger raakte, probeerde je er wel voor mij te zijn maar echt blij was je er niet. Dat bleek wel uit de opmerking die je plaatste toen ik na 20 weken zwagerschap mijn baby verloor. Het is beter zo, zei je.

Ook dat mijn relaties kapot liepen, was een doorn in je oog. Gek hè, ik had nog al een goed voorbeeld gehad. Ik wilde het zo graag anders dan wat ik van thuis had meegekregen, maar ik wist niet hoe.

Mijn dochter Tessa heb je ook nooit kunnen accepteren, zij deed niet wat jij wilde. Je vond haar verwend. Toch gek dat ze wel met pappa overweg kon en niet met jou.

Toen pappa ziek werd vond je dat hij zich niet zo moest aanstellen.

Oh, wat vond ik dat erg. Je maakte het alleen maar erger door niet naar hem toe te gaan in het ziekenhuis, zogenaamd omdat je haar niet goed zat. Toen je na 5 dagen wel ging, kon je alleen maar zeiken.

Dat is in mijn ogen ook het moment geweest dat papa de strijd heeft opgegeven.

Die ochtend hadden Frans en ik nog een gesprek gehad met de palliatieve verpleegkundige en besproken dat hij misschien naar een huis kon waar hij rustig kon sterven, hoewel het onduidelijk was wat zijn levensverwachting nog was. Maar nadat jij op bezoek was geweest, is papa heel erg snel achteruit gegaan en moest ik beslissen over zijn leven.

Zelfs toen ik je belde dat het heel slecht met hem ging, vond je het niet nodig om te komen. Hoe triest, je was meer dan vijftig jaar samen met die man. Nog dezelfde dag is hij vredig ingeslapen. Je kwam uiteindelijk wel, maar was te laat.

Wat er daarna gebeurde, heeft me toch wel het meeste pijn gedaan.

De crematie moest geregeld worden, en alles was volgens jou te duur, terwijl er geld genoeg was. Je wilde de goedkoopste kist, de goedkoopste rouwkaarten en de mensen mochten geen afscheid van hem nemen.

Als ik er nu aan terug denk dan lopen weer de rillingen over mijn rug.

Dit was de man die alles had gedaan om jou te plezieren. Die geen vrienden of familie meer over had omdat jij geen mensen over de vloer wilde. En nu wilde jij hem dat laatste stukje eer ook nog ontnemen.

Ik heb mijn zin doorgezet en een mooie kist voor hem uit gezocht, en wel die laatste eer aan hem bewezen. Hij verdiende een mooi afscheid. Jij dreigde niet te komen.

Uiteindelijk was je er wel en speelde je de verdrietige weduwe.

Toen ik je vroeg of ik wat as mocht hebben voor in een ketting, ging je door het lint. Pas toen Frans zei dat hij dat ook graag wilde, ben je ermee akkoord gegaan. Het contact tussen ons is toen naar een heel laag niveau gegaan.

Maar goed, je bent mijn moeder en toen je in het ziekenhuis terecht kwam, ben ik samen met Tessa op bezoek geweest. Bij binnenkomst viel je je haar aan, je verweet haar van alles. Dat was de laatste keer dat je haar gezien hebt. Tessa besloot voor zichzelf te kiezen.

Ik ben zelf daarna nog een keer bij je geweest in het verzorgingshuis, maar ik voelde er niets meer bij. Ik kon net zo goed bij een wildvreemd iemand op bezoek gaan, dan voelde ik misschien nog enige sympathie. Voor jou heb ik alle sympathie verloren…”

Josien

Foto komt uit de collectie van André Brockbernd.

Auteur: Mary

Mijn bio op twitter is aardig volledig: Kritisch, Nieuwsgierig, Moeder, Behulpzaam, Humor, Gehuwd, Regelaar, Spontaan, Flapuit, Creatieve geest, Ideeënbrein, Blogger, #twittertaalgids en oh ja ook nog: a-technisch ben ik.

Deel dit bericht

10 Reacties

  1. OMG, hier lees ik zomaar bijna mijn eigen verhaal van bij mijn geboorte, met het verschil dat ik niet opstandig was of tegendraads.
    Ook mijn pap was haar slaaf zoals iedereen, behalve mijn broer ( hij is wel een heel lieve
    man ) en kon er echt niet aan doen dat ie haar lieveling was.
    Begrijp zo goed wat je moet gevoeld hebben, niet aanvaard worden door je eigen moeder, jezelf de eigen schuld geven omdat ze je er van overtuigde dat je het niet waard was om er te zijn……
    Zou nog uren kunnen doorgaan, maar ik heb het aanvaard en begrepen dat er maar één schuldige was en dat was zij.
    Heb haar gepamperd, verzorgd tot haar laatste moment , zij heeft me genegeerd en gekwetst tot het laatste moment….
    Ze was mijn biologische moeder maar dat was dan ook alles….Door haar manier van doen heeft ze wel mijn hele leven bepaald, ben nu 60+ maar soms voel ik me nog dat kleine kind zonder zelfvertrouwen, rarara door wie zou dat komen.
    Heb het geluk gehad dat mijn papa ( de liefste man van de wereld), nu 88 jaar oud als laatste nog in leven is, we genieten nu van elkaar iedere dag want zolang zij leefde kon en mocht het niet…
    En toch had ik verdriet de dag dat ze stierf, verdriet om wat er niet geweest was. Ik geloof zelfs dat ze nu waar ze ook is nog steeds controle over mijn leven heeft…Aan de touwtjes trekt , dat voel ik !!!!!
    Wens jou nog veel moed en hoop dat je zelfvertrouwen groter is dan het mijne, je zal het nodig hebben, voel met je mee….x

    Laat een reactie achter
  2. Och lieve Josien en Rolande, ik weet precies wat jullie meemaken. Genegeerd worden door je eigen moeder omdat je een meisje bent. Alsof we ervoor gekozen hebben om als meisje geboren te worden. En het voortrekken van het broer(tje). Verschrikkelijk vind ik dat.

    Ik weet nu dat narcisten een keuze hebben, keuze in hoe ze reageren, wat ze doen en de manier waarop ze reageren. Maar dat doen ze niet goed. Ze maken veel meer kapot dan dat ze weten. En ze zien zichzelf er niet eens als verantwoordelijke ervoor, meer als slachtoffer. Wat natuurlijk pure onzin is!

    Ik heb gekozen om mijn ouders uit mijn leven te verbannen, om ze nooit meer te willen zien. Dat heeft mij in ieder geval heel veel rust gegeven. Als mensen aan mijn vragen, zeg ik ook dat ik geen ouders meer heb… al voelt het nog steeds raar aan.

    Ik wens jullie heel veel kracht en wijsheid toe en ik hoop dat jullie snel inzien wat voor mooie, sterke mensen jullie zijn! Laat je leven niet door zo’n monster beheersen, jullie zijn sterker dan dat!

    Laat een reactie achter
    • Ik sta te kijken hoe vaak dit eigenlijk gebeurd. Dacht altijd dat het aan mij lag. Dank je wel voor je reatie

      Laat een reactie achter
  3. Niet gewenst zijn, nooit goed genoeg (tenzij ik iets voor haar moet doen), mijn vader niet behandelen zoals hij dat verdient, niet naar het ziekenhuis willen als Pa opgenomen is (en als ze wèl gaat dan is het “hoe erg is dit voor MIJ”), vernederen…zo kan ik nog een tijdje doorgaan.
    Mijn ouders leven allebei nog.
    Om contact met mijn vader te houden zonder nog door haar geraakt te worden, heb ik jaren geleden geleerd er anders tegen aan te kijken: ze is de vrouw van mijn vader.
    PUNT
    Ik help waar ik kan maar altijd omdat ik hèm daar (soms indirect) mee help.

    Ontzettend dapper dat Josien haar verhaal met Mary en ons deelt!
    Neem jezelf NIETS kwalijk, ze heeft het je allemaal zèlf geleerd!

    Ik wens je alle geluk van de wereld!

    Laat een reactie achter
  4. Ik denk Josien ,dat het een topje van de ijsberg is. Het ligt dus niet aan jou. Mijn moeder ,inmiddels al vier jaar geleden overleden, bijna 100 geworden. Best wel sterk ,maar ook sterk genoeg om een gezin , drie kinderen, te tiranniseren. Met als gevolg dat ik nog de enigste was die af en toe naar haar toeging. Zelf had ze 7 broers en zusters ,waar ze zo min mogelijk contact mee hield,want als ze op visite kwamen werd het huis vuil…….mijn vader is niet oud geworden,de man wrong zich in allerlei bochten om het haar naar de zin te maken,maar dat mocht niet baten ,er was elke dag ruzie. Met die ruzie,s zijn wij opgegroeid….Met 70 is hij overleden..Ik zeg altijd, de Heer heeft hem bevrijd van haar ….
    Toen mijn moeder overleden is,voelde ik daar ook niets bij ,eindelijk verlost,van iemand die toch altijd kritiek had op je.
    Laats was ik naar een crematie van een oom van mij 85 jr,62 jr samen met mijn tante. 7 kinderen ,die allemaal een hecht contact met thuis,maar ook met elkaar hebben…….Ik bedoel maar,een vader en moeder die liefde geven en de club bij elkaar houden..
    Het ga je goed lieve Josien

    Laat een reactie achter
    • Wat ben je dapper Josien. Ik herken je verhaal.Ik draai het om maak er vader van. Hij kon er wat van, pesten en treiteren. Als ik thuis kwam van school stond mijn eten op een kacheltje te pruttelen..met een giga afwas ernaast..als ik mijn tas niet opruimde werd hij naar buiten gesmeten. Ik mag hier niet over praten, dan ben ik schande, en waardeloos. Hoe vaak ik dat woord niet heb gehoord…ik kan het nog steeds niet uit mijn hoofd krijgen. Er zijn nog twee familie leden…als ze niet konden winnen was ik een kuthoer en waardeloos gestoord wijf.. Gevoel van tekort schieten altijd weer,..Want je weet dat als je de deur achter je dicht trekt zijn mening over mij veranderde..maar voor de buitenwereld was ik die goede dochter..Met het.overlijden van mijn vader heb ik de deur van mijn ouderlijk huis dicht getrokken. Ik ben nooit meer terug geweest. Mijn familie is mijn vader geworden. Ik kan het ze niet kwalijk nemen, ze zien het niet.

      Laat een reactie achter
  5. In tranen gelezen! Er zijn bijna geen woorden voor te vinden! Zoveel onrecht dat je is aangedaan! Een diep litteken moet dat voor je zijn en ook voor je dochter! Wens je hèèl vèèl liefde toe! Dat heb je na al die jaren geestelijke Armoe echt verdient! Weet ook dat dat nog niet zo eenvoudig is, als je jarenlang de grond bent ingetrapt door degene waar je eigenlijk de meeste liefde van verlangde, je moeder! Ze heeft je op de wereld gezet en thats it! Hoe zuur is dat! Liefs Wilhelmina

    Laat een reactie achter
    • Dank je wel voor je lieve woorden. Weet je ik besef nu pas wat voor impact het op mijn leven heeft gehad en had de term narcistische moeder nooit in de gaten gehad tot ik hier meer verhalen las. Ik had toen net voor mijn psygoloog een brief moeten schrijven aan mijn moeder. Pas toen viel het muntje. Jaren lang heb ik geroepen ik wil het niet over mijn moeder hebben pas toen ik begon te schrijven wist ik waarom

      Laat een reactie achter

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *